Naar inhoud

Terug

Terug naar de klas

 Afgelopen vrijdag 15 april organiseerde de Vlaamse Scholierenkoepel ‘Terug naar de klas’, een initiatief waarbij onderwijsbeleidsmakers werden uitgenodigd om voor één dag weer terug te keren naar de schoolbanken.

 K2 op de schoolbanken

Afgelopen vrijdag 15 april organiseerde de Vlaamse Scholierenkoepel ‘Terug naar de klas’, een https://pbs.twimg.com/media/CgEBrMQUMAAH14m.jpg:largeinitiatief waarbij onderwijsbeleidsmakers werden uitgenodigd om voor één dag weer terug te keren naar de schoolbanken en voeling te krijgen met het werkveld van het onderwijs. Ook ikzelf was maar al te graag van de partij en liep een dag dubbel met leerlinge Kaat. Een verslag…

Het is vrijdagochtend, het is de grote dag waarop ik ‘Terug naar de klas’ ga: de boterhammetjes zijn gesmeerd, de gepaste outfit is gekozen – want daar zijn nu eenmaal regels voor – en ik vertrek richting Arendonk, onder begeleiding van een veelbelovend, stralend zonnetje.

Om 8u15 heb ik aan het schoolsecretariaat van Sint-Clara afgesproken met Kaat, een leerlinge uit het vijfde jaar Economie-Moderne Talen die me vandaag gedurende een volledige schooldag mee op sleeptouw neemt.

5 minuten later start de schooldag. Wanneer ik de planning van de dag zie – zeven lesuren (godsdienst, Frans, economie, twee uur Nederlands, wiskunde en Duits), inclusief een middagpauze en een korte pauze in de voor- en namiddag – zie ik meteen de gelijkenis met mijn eigen schooltijd, zeker ook wanneer ik de klasruimte binnenwandel, die gekenmerkt wordt door een zeer stereotiepe opstelling van rijen banken, een grote lessenaar vooraan en een schoolbord, zij het een ‘moderne’,  digitale versie en niet zo’n donkergroene, bestoft door allerlei kleurtjes krijt. (Deze laatste biedt nochtans meer mogelijkheden tot deugenieterij, maar dat heb ik niet luidop geschreven!) Enkel mijn medeleerlingen zijn niet mee geëvolueerd met mijn leeftijd. Ik word evenwel door alle acht hartelijk ontvangen en ik voel me meteen best wel op mijn plek en deel van de groep.

Eens de lessen van start gaan, is de confrontatie daar: om te beginnen, moet ik mijn gsm wegstoppen en dat voor de rest van de dag. Geen mails, geen telefoontjes, geen tweets,… de persoon vooraan in de klas krijgt mijn volle aandacht. Wat me snel opvalt, is dat het de leerlingen toch wat makkelijker wordt gemaakt, doordat er veel met invulboeken wordt gewerkt – en ik destijds maar pennen aan een Speedy Gonzalez tempo om alles wat de leraar zei toch zeker genoteerd te hebben! Ook worden niet meer alle oefeningen op papier gemaakt, maar met de gsm – dat kan dan weer wél – doorgemaild aan de leraar.

Ondanks deze ‘vooruitgang’ leer ik uit mijn dag met Kaat en haar klasgenoten dat het voor onze scholieren toch ook weer niet zo heel makkelijk is: onze leerlingen krijgen vandaag wel wat meer leerstof te verwerken dan vroeger, maar wel binnen dezelfde schooluren, wat maakt dat na een soms wat oppervlakkige behandeling van de leerstof tijdens de lessen de leerlingen zélf nog aan de slag moeten om de stof voldoende te beheersen.

Kaat wijst me er dan ook op dat de beleidsmakers in feite wel vaker naar de praktijk zouden mogen terugkeren, vooraleer ze beslissingen nemen. Dat zij pleit om dit soort projecten vaker op poten te zetten, omdat dit voor beide partijen een leerrijke ervaring is, kan ik enkel maar toejuichen – althans stilletjes, opdat de leerkracht me niet terechtwijst.

Na afloop  van een zeer boeiende schooldag heb ik uiteraard ook de kans om met de mensen van achter – of voor, het is maar hoe je het bekijkt – de lessenaar kennis te maken en te spreken. Een belangrijke bekommernis die ik hoor, is dat leerkrachten vandaag een enorme druk ervaren door de inspectie en de leerplannen. Ik wil me dan ook graag inzetten om het onderwijs weer meer in handen van deze mensen te geven, die dag in, dag uit met hun beide voeten in de onderwijspraktijk staan en het vertrouwen moeten krijgen om met hun expertise op een creatieve manier aan de slag te gaan.

De berichten over de onderwijswereld mogen dan misschien niet altijd positief zijn, ik keer echter met een zonnetje in de rug weer huiswaarts na een dag vol boeiende ontmoetingen met beleefde, voorbeeldige leerlingen en gepassioneerde leerkrachten.

 

Wie ik ben?

Ik ben Kathleen Helsen en woon samen met mijn man Danny en dochter Marie in Herselt. Ik ben schepen en volksvertegenwoordiger in het Vlaams Parlement. De thema's die me nauw aan het hart liggen, zijn onderwijs, werk en welzijn.

Meer over mij.

Schrijf in voor mijn nieuwsbrief

Bekijk hier alvast het archief.