Naar inhoud

Terug

Dag van de leerkracht

Dag van de Leerkracht

KANSEN GEVEN

Onderwijs ligt ons, christendemocraten, als vanouds zeer na aan het hart. Want al wie betrokken is bij het onderwijs, is geëngageerd naar de toekomst. Een centrale rol daarin speelt de leerkracht.

Een school is voor ons een gemeenschap waar de relaties tussen alle betrokkenen belangrijk zijn. Het moet vooral boteren tussen leraren en leerlingen, én tussen leerlingen onderling. Elk kind is uniek en dat verdient alle respect. De trend van een al te individuele leerweg waarbij individuele leerlingen constant gedwongen worden om ‘groep’ te vormen met steeds weer anderen, verhindert dat leraren en leerlingen elkaar leren kennen. Kwaliteitsonderwijs krijgt pas een stevige duw in de rug, als leraren in de gedaante van sterke en inspirerende voorbeelden (“meesters”) dicht bij hun leerlingen kunnen werken. Zij moeten telkens ‘in’ en ‘uit’ hun groep(en) leerlingen kunnen stappen.

Zo’n leraar, die ‘rapport’ (Eng.) heeft met zijn/haar leerlingen, zal ook dankbaar gebruikmaken van inspraak van die leerlingen. Ook zij zijn geen lege vaten die slechts gevuld hoeven te worden door de alwetende leraar. Leraren zijn veel meer dan uitvoerders. Nee, de leraar geeft zijn leerlingen de kans om hun eigen ervaringen binnen te brengen in de leeractiviteiten, binnen én buiten de school.
Dat werkt aanstekelijk op de motivering om te leren (in de heel ruime zin van het woord) en het gevoel van welbevinden. In zo’n geest van, ja, in het beste geval liefde, worden de meest beklijvende leerresultaten geboekt.

Kathleen Helsen
CD&V-promotor Onderwijs


Meestal was er wel een leerkracht die op u, toen en later, een bepalende impact had? Welke leerkracht was dat voor u? Hieonder de reactie van de CD&V-parlementsleden van de commissie Onderwijs.

* Monica Van Kerrebroeck (68):
“Mevrouw Odette De Comble–Luypaert, licentiaat geschiedenis. Zij slaagde er meesterlijk in het vak geschiedenis op te tillen boven een opsomming van feiten en data. Een ‘grote madame’, met sterk enthousiasme, die tot vandaag nog actief is in studentenbegeleiding bij de lerarenopleiding geschiedenis. Zij doet op een unieke wijze jonge mensen smaak krijgen in het grote historische wereldgebeuren waarbij de nadruk ligt op de verbanden tussen filosofische, sociale, economische en culturele achtergronden.”

* Kathleen Helsen (42):
“Hij die onverwachts in de klas de prijs voor de meest verrassende leerling aankondigde. Die leerling zou een mooie reis winnen naar het buitenland. ‘De winnaar is diegene die eindelijk laat zien wat hij/zij kan’, zei de leerkracht. Toen riep hij: ‘Helsen, waar wil je naartoe? Je mag je voor mijn lessen verontschuldigen als je vindt dat je hier de spelnamiddag van de jeugdbeweging moet voorbereiden of als je brieven aan een knappe gast moet schrijven.’ Na de les kwam hij me opzoeken. Deze ongewone persoonlijke confrontatie met iemand die in mij geloofde en van mij meer verwachtte, heeft mij wakker geschud en uitgedaagd. Pittig detail: ik heb mij één keer voor zijn les verontschuldigd. De prijs? Een avondje pinten pakken in Leuven.”

* Jos De Meyer (57):
“De leerkracht die Nederlands gaf in de laatste twee jaar van het middelbaar onderwijs. Zijn engagement voor zijn vak - maar ook zoveel meer -, zijn directe en originele stijl van lesgeven, zijn bekommernis voor zijn studenten en school, kortom zijn gedrevenheid als mens en leraar sprak mij sterk aan. Blijven me nog altijd bij: de Reinaertverhalen en de daarbij horende tochten, Filip De Pillecijn en de daarbij horende wandeling... Het leslokaal was te klein, het verhaal ging door in het dagelijkse leven.”

* Cathy Berx (38):
“De leerkracht die me zei dat ik nergens voor deugde. Pas toen viel mijn frank: de school is er voor mij en niet omgekeerd! Het was de belangrijkste stimulans ooit om me met plezier te werpen op leren, studeren, boeken en kranten lezen. Sindsdien had ik haast enkel goede leerkrachten. Sindsdien was ik leerkrachten én de school dankbaar. Maar dan toch vooral de leerkrachten Nederlands, geschiedenis en Duits… Zeker wanneer zij boeiende en relevante artikels die gedreven leerlingen meebrachten plots promoveerden tot studiemateriaal voor allen, zin voor humor hadden en leerlingen aanzetten tot kritische reflectie over de leerstof.”

* Paul Delva (39):
“Meester Gaby Vanassche, klastitularis in 1ste en 2de leerjaar van het Sint-Jan Berchmanscollege in Brussel. Hij was een buitengewoon integere man, die alle kinderen van zijn klas geruststelde en aan elk kind individueel enorm veel aandacht besteedde. Hij was een man van de zachte waarden, die vertrouwen gaf aan, en dus vertrouwen kreeg van zijn leerlingen. Ik zie hem nog af en toe terug. Die ontmoetingen zijn voor mij zeer intense momenten, waarbij ik me terugzie als jonge knaap van zes in een veel te grote klas in een veel te grote school, maar met een fantastische meester.”

* Veerle Heeren (42):
“De leerkracht Nederlands in het middelbaar. Een jonge assertieve vrouw die mij aanspoorde om voor de vrouwenzaak op te komen. Op dat ogenblik geen evidentie, want wij waren de eerste klas die verhuisde naar een uitsluitend mannelijk college. Mevrouw Hanssen heeft mij de eerste sporen in emancipatie bijgebracht. Het was de beste leerschool om in een mannenmaatschappij door respect en kennis je positie af te dwingen en niet door uiterlijk vertoon.”

* Sabine Poleyn (33):
“Die van mijn kleine schooltje om hun warmte; de lerares geschiedenis om haar eenvoudige uitleg over onze federale staatsstructuur (!); de lerares Nederlands die haar volk leerde Nederlands spreken ("zoals op Het Journaal").”

Dag van de Leerkracht

KANSEN GEVEN

Onderwijs ligt ons, christendemocraten, als vanouds zeer na aan het hart. Want al wie betrokken is bij het onderwijs, is geëngageerd naar de toekomst. Een centrale rol daarin speelt de leerkracht.

Een school is voor ons een gemeenschap waar de relaties tussen alle betrokkenen belangrijk zijn. Het moet vooral boteren tussen leraren en leerlingen, én tussen leerlingen onderling. Elk kind is uniek en dat verdient alle respect. De trend van een al te individuele leerweg waarbij individuele leerlingen constant gedwongen worden om ‘groep’ te vormen met steeds weer anderen, verhindert dat leraren en leerlingen elkaar leren kennen. Kwaliteitsonderwijs krijgt pas een stevige duw in de rug, als leraren in de gedaante van sterke en inspirerende voorbeelden (“meesters”) dicht bij hun leerlingen kunnen werken. Zij moeten telkens ‘in’ en ‘uit’ hun groep(en) leerlingen kunnen stappen.

Zo’n leraar, die ‘rapport’ (Eng.) heeft met zijn/haar leerlingen, zal ook dankbaar gebruikmaken van inspraak van die leerlingen. Ook zij zijn geen lege vaten die slechts gevuld hoeven te worden door de alwetende leraar. Leraren zijn veel meer dan uitvoerders. Nee, de leraar geeft zijn leerlingen de kans om hun eigen ervaringen binnen te brengen in de leeractiviteiten, binnen én buiten de school.
Dat werkt aanstekelijk op de motivering om te leren (in de heel ruime zin van het woord) en het gevoel van welbevinden. In zo’n geest van, ja, in het beste geval liefde, worden de meest beklijvende leerresultaten geboekt.

Kathleen Helsen
CD&V-promotor Onderwijs


Meestal was er wel een leerkracht die op u, toen en later, een bepalende impact had? Welke leerkracht was dat voor u? Hieonder de reactie van de CD&V-parlementsleden van de commissie Onderwijs.

* Monica Van Kerrebroeck (68):
“Mevrouw Odette De Comble–Luypaert, licentiaat geschiedenis. Zij slaagde er meesterlijk in het vak geschiedenis op te tillen boven een opsomming van feiten en data. Een ‘grote madame’, met sterk enthousiasme, die tot vandaag nog actief is in studentenbegeleiding bij de lerarenopleiding geschiedenis. Zij doet op een unieke wijze jonge mensen smaak krijgen in het grote historische wereldgebeuren waarbij de nadruk ligt op de verbanden tussen filosofische, sociale, economische en culturele achtergronden.”

* Kathleen Helsen (42):
“Hij die onverwachts in de klas de prijs voor de meest verrassende leerling aankondigde. Die leerling zou een mooie reis winnen naar het buitenland. ‘De winnaar is diegene die eindelijk laat zien wat hij/zij kan’, zei de leerkracht. Toen riep hij: ‘Helsen, waar wil je naartoe? Je mag je voor mijn lessen verontschuldigen als je vindt dat je hier de spelnamiddag van de jeugdbeweging moet voorbereiden of als je brieven aan een knappe gast moet schrijven.’ Na de les kwam hij me opzoeken. Deze ongewone persoonlijke confrontatie met iemand die in mij geloofde en van mij meer verwachtte, heeft mij wakker geschud en uitgedaagd. Pittig detail: ik heb mij één keer voor zijn les verontschuldigd. De prijs? Een avondje pinten pakken in Leuven.”

* Jos De Meyer (57):
“De leerkracht die Nederlands gaf in de laatste twee jaar van het middelbaar onderwijs. Zijn engagement voor zijn vak - maar ook zoveel meer -, zijn directe en originele stijl van lesgeven, zijn bekommernis voor zijn studenten en school, kortom zijn gedrevenheid als mens en leraar sprak mij sterk aan. Blijven me nog altijd bij: de Reinaertverhalen en de daarbij horende tochten, Filip De Pillecijn en de daarbij horende wandeling... Het leslokaal was te klein, het verhaal ging door in het dagelijkse leven.”

* Cathy Berx (38):
“De leerkracht die me zei dat ik nergens voor deugde. Pas toen viel mijn frank: de school is er voor mij en niet omgekeerd! Het was de belangrijkste stimulans ooit om me met plezier te werpen op leren, studeren, boeken en kranten lezen. Sindsdien had ik haast enkel goede leerkrachten. Sindsdien was ik leerkrachten én de school dankbaar. Maar dan toch vooral de leerkrachten Nederlands, geschiedenis en Duits… Zeker wanneer zij boeiende en relevante artikels die gedreven leerlingen meebrachten plots promoveerden tot studiemateriaal voor allen, zin voor humor hadden en leerlingen aanzetten tot kritische reflectie over de leerstof.”

* Paul Delva (39):
“Meester Gaby Vanassche, klastitularis in 1ste en 2de leerjaar van het Sint-Jan Berchmanscollege in Brussel. Hij was een buitengewoon integere man, die alle kinderen van zijn klas geruststelde en aan elk kind individueel enorm veel aandacht besteedde. Hij was een man van de zachte waarden, die vertrouwen gaf aan, en dus vertrouwen kreeg van zijn leerlingen. Ik zie hem nog af en toe terug. Die ontmoetingen zijn voor mij zeer intense momenten, waarbij ik me terugzie als jonge knaap van zes in een veel te grote klas in een veel te grote school, maar met een fantastische meester.”

* Veerle Heeren (42):
“De leerkracht Nederlands in het middelbaar. Een jonge assertieve vrouw die mij aanspoorde om voor de vrouwenzaak op te komen. Op dat ogenblik geen evidentie, want wij waren de eerste klas die verhuisde naar een uitsluitend mannelijk college. Mevrouw Hanssen heeft mij de eerste sporen in emancipatie bijgebracht. Het was de beste leerschool om in een mannenmaatschappij door respect en kennis je positie af te dwingen en niet door uiterlijk vertoon.”

* Sabine Poleyn (33):
“Die van mijn kleine schooltje om hun warmte; de lerares geschiedenis om haar eenvoudige uitleg over onze federale staatsstructuur (!); de lerares Nederlands die haar volk leerde Nederlands spreken ("zoals op Het Journaal").”

Toegevoegd op 29 april 2009

Tags: Vlaams Parlement

Facebook

Wie ik ben?

Ik ben Kathleen Helsen en woon samen met mijn man Danny en dochter Marie in Herselt. Ik ben schepen en volksvertegenwoordiger in het Vlaams Parlement. De thema's die me nauw aan het hart liggen, zijn onderwijs, werk en welzijn.

Meer over mij.

Schrijf in voor mijn nieuwsbrief

Bekijk hier alvast het archief.